„Powiedział ci to?”
„Podejrzewał. Nie miał dowodów”.
„I mi nie powiedziałeś?”
„Chciałem się tym zająć”.
„Zawsze chciałeś załatwiać sprawy, ukrywając je.”
„To niesprawiedliwe.”
„To najłaskawsza wersja prawdy”.
Zamilkł.
He suavizado mi voz, no para él, sino para mí. “¿Mi padre murió sabiendo que tenía razón?”
– No lo sé.
„Zrobiłeś to?”
„Nie” – powiedział szybko Adrian. Może za szybko. „Nie, Eleno. Nie wiedziałem. Przysięgam, że nie wiedziałem”.
Chciałam mu wierzyć. To była ta bolesna część. Jakiś stary odruch w moim sercu wciąż sięgał do mężczyzny, który kiedyś trzymał mnie za rękę w szpitalnych poczekalniach i szeptał, że możemy przetrwać wszystko.
Jednak przetrwanie wymagało uczciwości, a uczciwość nigdy nie była jego najsilniejszą formą miłości.
„Dlaczego ten plik ma etykietę DL?” – zapytałem.
Jego odpowiedź nadeszła powoli.
