No tristeza. No se arrepienta. La empresa.
“No lo sé todavía”.
„Elena, inwestorzy wpadną w panikę, jeśli to wyjdzie na jaw”.
„Stało się to publiczne, kiedy zrobiłeś z naszego rozwodu przedstawienie.”
“Puedo arreglarlo”.
„Zawsze tak mówisz, kiedy coś się zepsuje.”
Zniżył głos. „Paige zadaje pytania”.
„Powinna.”
„Może zrezygnować”.
„To sprawa między tobą a Paige.”
Wydechnął. „Brzmisz inaczej”.
„Jestem inny.”
„Nie” – powiedział. „Brzmisz jak kobieta od początku”.
Te słowa poruszyły mnie głębiej, niż się spodziewałem.
Por un momento, recordé que tenía veintinueve años, empapado de lluvia en la primera camioneta, riendo porque los limpiaparabrisas dejaron de funcionar, y nuestro primer pasajero en el aeropuerto le dio cinco dólares de propina. Recuerdo que me encantaba su optimismo. Recordé cómo creía que nunca lo usaría en mi contra.
“Esta mujer confiaba en ti”, le dije.
